Η νόσος του Πάρκινσον είναι μία νευρολογική διαταραχή, μία νευροεκφυλιστική νόσος, η οποία εξελίσσεται με αργό ρυθμό. Ωστόσο κάποια πρώιμα συμπτώματα, αν μάλιστα συνυπάρχουν, απαιτούν την αξιολόγηση νευρολόγου…
Το Πάρκινσον επηρεάζει τα εγκεφαλικά κύτταρα που παράγουν ντοπαμίνη και είναι νόσος που εξαρτάται από γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Αν και την αποκαλούν και τρομώδη παράλυση, το τρέμουλο του ασθενή δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό της. Εκδηλώνεται συχνότερα σε άνδρες άνω των 60- έχουν μιάμιση φορά μεγαλύτερη πιθανότητα να την εμφανίσουν – αλλά μπορεί να εμφανισθεί μετά τα 40: η συχνότητά της, αυξάνει με την ηλικία.
Η νόσος του Πάρκινσον απαιτεί εξατομικευμένη θεραπεία γιατί τα συμπτώματα δεν είναι κοινά για όλους τους ασθενείς. Απαιτείται αξιολόγηση από ειδικό αν εμφανίσετε τα παρακάτω:
Τρέμουλο. Εκδηλώνεται όταν ένα άκρο ηρεμεί και συνήθως ελαττώνεται κατά τη διάρκεια μιας κίνησης. Μπορεί να εμφανισθεί σε ένα άκρο ή σε μία πλευρά ( χέρι και πόδι) ή στο σαγόνι: κατά κανόνα, το κεφάλι δεν τρέμει. Ωστόσο το τρέμουλο μπορεί να οφείλεται και σε άλλες παθήσεις ή να είναι φυσιολογικό μετά από έντονη σωματική δραστηριότητα: το προκαλεί και το στρες ή ένας τραυματισμός.
Βραδυκινησία και διαταραχές βάδισης. Βασικά συμπτώματα της νόσου. Απαιτείται όλο και μεγαλύτερος χρόνος για την εκτέλεση των κινήσεων ενώ σταδιακά μειώνεται το εύρος τους. Ο ασθενής καταβάλει όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια για να κινηθεί ενώ σε προχωρημένο στάδιο, οι διαταραχές ισορροπίας μπορεί να οδηγήσουν σε πτώσεις.
Δυσκαμψία. Συχνά συνοδεύεται από πόνο σε πλάτη ή ώμους: γι’ αυτό ο ασθενής σε πρώτη φάση επισκέπτεται ορθοπεδικό. Η φυσιολογική πρωινή δυσκαμψία υποχωρεί σταδιακά μέσα στη μέρα: μπορεί όμως να οφείλεται και σε τραυματισμό ή σε αρθρίτιδα.
Μικρογραφία. Ο γραφικός χαρακτήρας του ασθενή αλλάζει και γράφει μικρότερα γράμματα σε σχέση με πριν. Μειώνονται και οι αποστάσεις μεταξύ των λέξεων. Ωστόσο, ο γραφικός χαρακτήρας μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου είτε λόγω δυσκαμψίας χεριών και δαχτύλων ή επιδείνωσης της όρασης.
Υποσμία. Ελαττωμένη αίσθηση όσφρησης. Δεν είναι ανησυχητική αν είναι παροδική, λόγω γρίπης ή κρυολογήματος.
Νευρικός ύπνος. Τις νευρικές κινήσεις εντοπίζει συνήθως ο/η σύντροφος του ασθενούς: είναι φυσιολογικές μόνο στα πρώτα στάδια του ύπνου.
Ίλιγγος ή τάση λιποθυμίας. Ιδίως όταν ο ασθενής αλλάζει απότομα στάση. Μπορεί όμως να προκληθεί και αν μειωθεί απότομα το σάκχαρο ή από υποσιτισμό.
Υποφωνία. Η ένταση της φωνής μειώνεται ή αποκτά μία τραχύτητα. Τα ίδια συμπτώματα βέβαια, μπορεί να προκαλέσουν και μία ίωση ή άλλη λοίμωξη.
Υπομιμία. Έτσι αποκαλείται η μειωμένη δυνατότητα έκφρασης του προσώπου, το οποίο συνήθως αποκτά μία μόνιμη- και συναισθηματικά αδικαιολόγητη- έκφραση λύπης. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να προκαλέσει φαρμακευτική αγωγή και το σύμπτωμα να υποχωρήσει όταν ολοκληρωθεί.
Μειώνονται οι αυθόρμητες κινήσεις κατά την ομιλία ή το βάδισμα. Συνοδεύεται από ελαττωμένη αιώρηση των χεριών.
Καμπούριασμα. Η φυσιολογική στάση του σώματος αλλάζει, η πλάτη καμπουριάζει και το σώμα κλίνει προς το πλάι, είναι χαρακτηριστική στα άτομα με Πάρκινσον. Τα συμπτώματα μπορεί να προκαλέσει- αλλά για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα- ένας τραυματισμός.
Η διάγνωση γίνεται από Νευρολόγο ειδικό στις Κινητικές Διαταραχές. Έως σήμερα δεν υπάρχει θεραπεία που να σταματά την εξέλιξη της νόσου αλλά με φαρμακευτική αγωγή αντιμετωπίζονται τα συμπτώματα, με στόχο την καλή ποιότητα ζωής του ασθενούς. Η νόσος εξελίσσεται αργά και τα φάρμακα θα λαμβάνονται εφ’ όρου ζωής, με αλλαγές στη δοσολογία και όχι μόνο. Οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται να παραμένουν κινητικά και νοητικά δραστήριοι: απαιτούνται φυσιοθεραπεία, ειδικά προγράμματα λογοθεραπείας για βελτίωση της ομιλίας αλλά και της κατάποσης (αν εμφανιστεί πρόβλημα). Σημαντική και η ψυχολογική στήριξη των ασθενών και των φροντιστών τους.